Arash Tajdar
690 natuurlijke personen en 298 rechtspersonen aangesloten bij de militaire en veiligheidsinstellingen van de Islamitische Republiek; Het rapport International beschrijft met deze cijfers het Iraanse interneteigendom en -beheernetwerk. Het belang van de kwestie gaat verder dan het aantal individuen en bedrijven: als de instellingen die de onafhankelijke activiteit van burgers als een veiligheidsprobleem beschouwen, ook het communicatiepad van diezelfde burgers domineren, wordt internettoegang een voorrecht, afhankelijk van de overwegingen van het regime. Deze cijfers zijn de bevindingen van de bron van de uitgever, en zonder de volledige documenten te bekijken kunnen de bijdrage en het gezag van elke actor niet onafhankelijk worden geverifieerd; Maar de beschreven structuur levert een duidelijk probleem op: de concentratie van economische macht en de autoriteit om de communicatie in een institutioneel netwerk te beperken.
Om de gevolgen van deze concentratie te begrijpen, volstaat het om het activiteitenpad van een kleine online winkel te volgen. De verkoper heeft stabiele communicatie nodig om het product te introduceren, de bestelling te ontvangen en op de klant te reageren. Verstoring van de toegang sluit een deel van de klanten uit; Verplicht gebruik van instrumenten om beperkingen te omzeilen verhoogt de aankoopkosten en de moeilijkheidsgraad; De aanhoudende instabiliteit maakt het ook moeilijk om wervings- en loopbaanontwikkeling te plannen. De beslissing die in een veiligheidsinstelling wordt genomen, blijkt dus uit het daginkomen van een gezin. De bedrijfseigenaar heeft doorgaans geen belang bij die beslissing en beschikt ook niet over een effectief middel om schadevergoeding te eisen.
Het eigendom van infrastructuur verandert ook de reikwijdte van de interventies van het regime. Controle door eenvoudigweg een bevel uit te vaardigen aan een onafhankelijk bedrijf vereist dat het bevel wordt overgedragen, uitgevoerd en soms op juridische of commerciële weerstand stuit. Wanneer eigendom, management en veiligheidsautoriteit met elkaar verbonden zijn, kan deze kloof worden verkleind en kunnen restrictieve besluiten met minder wrijving worden geïmplementeerd.
Deze situatie houdt verband met het standpunt van de Hoge Raad voor Cyberspace; Een instelling die in opdracht van de leider van de Islamitische Republiek is opgericht en een sleutelrol speelt in het internetbeleid. Wanneer de beleidsvormende autoriteit aan de top van de machtsstructuur wordt gevormd en de actoren die verband houden met het militaire en veiligheidsapparaat ook aanwezig zijn in het eigendoms- en managementnetwerk, wordt de verantwoording jegens de gebruikers gemarginaliseerd. De benadeelde burger wordt geconfronteerd met een beslissing waarvan de oorsprong, de handhavingsfunctionaris en de bevoegdheid om het bezwaar te behandelen niet van elkaar te onderscheiden zijn. Een dergelijke regeling vermindert de kosten van het opleggen van de beperking voor de beslisser, omdat het grootste deel van het verlies door de samenleving wordt betaald.
Op dit punt kunnen het economische voordeel en het veiligheidsdoel met elkaar in conflict komen. Het telecommunicatiebedrijf heeft meer consumptie, klantenvertrouwen en investeringen nodig voor een duurzaam inkomen; Het beveiligingsapparaat kan het op een gegeven moment wenselijk vinden om de communicatie te verminderen. De beschreven structuur kan ervoor zorgen dat beveiligingsoverwegingen de logica van netwerkontwikkeling terzijde schuiven. Het resultaat is op de lange termijn een economie waarin bedrijven meer betalen om te overleven, maar minder kansen krijgen om te concurreren en te groeien.
De vervanging van Europese leveranciers door bedrijven als Huawei en ZTE laat volgens hetzelfde rapport de externe dimensie van deze afhankelijkheid zien. Een netwerk dat afhankelijk is van een kleiner aantal leveranciers voor onderdelen, software en ondersteunende diensten, heeft minder keuzevrijheid tijdens de onderhandelingen. Het overstappen naar een andere leverancier kan ook kosten met zich meebrengen voor het vervangen van apparatuur en het opleiden van personeel. Daarom betekent het verminderen van de afhankelijkheid van Europese leveranciers niet noodzakelijkerwijs technologische onafhankelijkheid; Het zou zomaar de richting van de afhankelijkheid kunnen veranderen.
Vanuit politiek perspectief kan de dominantie van de communicatie het moeilijker maken om vreedzame protesten te coördineren, bewijsmateriaal van burgerrechtenschendingen te verspreiden en vertrouwen tussen sociale groepen op te bouwen. Deze macht mag echter niet gelijkgesteld worden met volledige controle over de samenleving. Beperking elimineert ontevredenheid niet en kan het gevoel van ontneming van kiesrecht versterken. Omgekeerd leidt een grotere ontevredenheid niet automatisch tot politieke transformatie: communicatiestoringen kunnen de sociale organisatie en stakingen verzwakken. De transformatie van verspreid protest in sociale macht hangt af van stabiele banden, solidariteit tussen groepen, de kracht van collectieve actie en een geldige visie voor de toekomst.
Om deze reden moet de vraag naar gratis internet verder gaan dan het repareren van internetfilters. Dit is alleen mogelijk met de val van het regime van de Islamitische Republiek en de oprichting van een democratisch en seculier systeem. Het recht van burgers om te communiceren wordt stabieler wanneer het beveiligingsapparaat niet tegelijkertijd de eigenaar van het netwerk kan zijn, de regels kan bepalen en kan beslissen over bezwaren tegen zijn beslissingen. Voor een democratische en seculiere orde is deze scheiding onderdeel van de nationale soevereiniteit: in het van morgen moet de communicatie-infrastructuur het volk dienen en moeten de managers verantwoording afleggen aan het volk. De hoofdknoop bevindt zich ook hier; Zolang veiligheidsbeslissingen worden betaald door het levensonderhoud en de vrijheid van burgers, zal de ontwikkeling van het internet onderworpen blijven aan een wil die prioriteit geeft aan het voortbestaan van de macht boven het recht om te communiceren.